Gisteren kwam ik er omstreeks vier uur terug door. Ik had wat gelezen en dat booste mijn vertrouwen. Na het eten had ik nog wat geschreven en gestudeerd. Ondanks de mindere start van de dag, was de latere helft echt niks om verlegen over te zijn: ik had het laken terug naar me toe getrokken.

Deze morgen stond ik pas om halfelf op: ik slaap langer, omdat mijn nachtrust echt niet naar behoren is. Ik was niet goed en moest enkele stappen terug nemen. Ik had het lopen een week uitgesteld en besloten dat ik een tijdje niet meer met muziek ga bezig zijn, omdat die twee dingen me nogal onder druk zetten. Het lopen kan momenteel niet, omdat ik de verplaatsing naar het terrein niet zie zitten. Het muziek maken ontspant me in eerste instantie, maar ik heb te weinig jus over om iets af te maken en moest ik eraan verder werken, ondermijn ik mijn fundamenten.

Een paar stappen terug dus, om er volgende week een serieuze vooruit te nemen en waarschijnlijk terug te sporten. Ik hoop nu met veel rust en ‘s avonds wat lezen en schrijven opnieuw kracht op te doen. Mijn vechtlust is er terug, nu de rest nog.

Bedankt trouwens voor de steun die ik – af en toe uit onverwachte hoek – heb gekregen en elke dag krijg!